Ipak se okreće, ali… ko ga je pokrenuo?
(spoiler alert nepotreban, pošto nema bog zna šta da se otkrije)
Oskari se približavaju, a sinoć je kod John Stewarta bio gost Philip Seymour Hoffman koji se neviđeno udebelio (majica mu na pola leđa) i koji je uglavnom pričao o svojoj ulozi u filmu “Doubt”. Spominje se šansa 
da za ovu ulogu dobije još jednog Oskara. Prvog je dobio kao što znamo dobio za skidanje Trumana Capotea u filmu “Capote”.
Sean Penn računa na sličan adut za takođe svog drugog Oskara. Na ovom vrlo nereprezentativnom uzorku od skorašnja dva filma zaključujem da je najsvežiji recept sledeći: straight frajer glumi gay lika, gay lik mora biti poznat, a ne tamo neki everyday Joe, mora biti sterotipnog gay ponašanja (flamboyancy, feminiziranost …) da bi se smestio u prepoznatljivu socijalnu nišu (na stranu to što su i Capote i Milk sudeći po doc. snimcima stvarno tako izgledali), ali mora biti bitan za zajednicu i mora da završi na ovaj ili onaj način tragično. E, da. I obavezno ovakav glumački performans mora da zaseni ionako kilav film. Nikad mi neće biti jasno kako je neko uspeo da napiše super dosadnu priču o Capote-u.
Listu glumaca/glumica pre Hoffmmana koji su nominovani za Oskara (ili dobili isti) za ulogu gay lika možete videti ovde.
U Srbiji je, koliko se sećam, samo Žika Todorović izjavio da bi igrao gay muškarca. Ima valjda i neka uloga u “Miloš Branković” (nisam gledao film, ispravite me). Ispravite me opet (i dodajte), ali iz ex-Yu kinematografije se sećam samo nekoliko comic relief uloga koje su igrali Boro Stjepanović, Nikola Simić, Irfan Mensur…
(Citat koji mi često pada na pamet glede domaćeg glumišta, a od strane Miodraga Tabačkog: “Glumci su neobrazovana stoka koja lomi scenografiju i gubi rekvizitu.”) Teme, odgovornost i nekompromitovanost srpske kinematografije su zasebna priča.
“Milk” je film o Harvey Milku, poznatom gay aktivisti i prvom izabranom američkom zvaničniku koji je bio otvoreno gay. Čovek se rodio u je odrastao u državi New York da bi se početkom sedamdesetih preselio u San Francisko. Zanimalo ga je da na post-68 talasu zaista napravi promenu. Castro ulicu pretvara u gay distrikt, ali ne samo zbog cruisinga, nego ‘ajd da vidimo da li stvarno nešto može da se učini. Milk se kandiduje nekoliko puta za lokalnu vlast u SFu. Neprijatno direktan i iskren, obraća se ne samo gay populaciji nego i ostalim skrajnutim grupama (ako ćutiš i gledaš kako odvode druge, neće nikoga ostati da ti pomogne kada na tebe dođe red). “My name is Harvey Milk and I’m here to recruit you.” Uz pomoć neumornog uličnog teatra i zahvaljujući sopstvenom showmanship talentu konačno biva izabran u San Francisco Board of Supervisors. Posle godinu dana ga ubija kolega Dan White iz gradske skupštine. (Josh Brolina koji igra White-a možemo gledati i u skorašnjem Stone-ovom “W”). White ubija i gradonačelnika George Moscone-a. Ubistva nisu bila motivisana homofobijom, nego karijerizmom.
Milk je kako to obično biva sa mrtvima, proglašen za sveca i postaje svetionik gay aktivizma.
Kapiram da je na ovakvu priču režiserski mogao da se zapljune samo jedan lik, Gus Van Sant. Užasno dosadan režiser kojem je jedini kvalitet što je otvoreno gay. Film je prosečnog bio-pic tempa, bez ikakvog zalaženja u bilo kakve psiho dubine. Manje više ravan i ponekad u stilu izborno-kancelarijskih filmova tipa “All the president’s men” ili “Recount”. Sean Penn je kažu svi odličan i doslovce prati pomenuti oskar recept. Glavna (i jedina) vrednost filma je dokumentaristička. Kao, eto, video sam priču. Scena ubistva nije loša, onako nespektakularno upakovana. (ipak, spoiler alert !!! : Atentator ispaljuje prvi metak u Milkovu šaku koju je ovaj podigao da se “odbrani”, Peckinpah slow-mo umiranje i poslednji pogled na plakat omiljene mu Pučinijeve Toske (valjda analogija sa još jednim tragičnim performerom)).
Na primeru toga kako može da se dobije Oskar, a bogami i Nobelova nagrada za Power Point prezentaciju o globalnom zagrevanju, jasno nam je da se vrednost umetničkog dela (ovog puta filmskog) ne ceni samim kvalitetom nego političkim pozicioniranjem. Angažovanost i aktuelnost dela su neodvojivi deo kvaliteta, ali ne bi bilo loše da delo može da ponudi i malo više.
Harvey Milk je bio poznat kao community organizer. Frazu smo imali prilike mnogo puta da čujemo nakačenu (sa sve konotacijama o nestručnosti lansiranim iz McCain/Palin tabora) na trenutnog president elect-a Baracka Obamu. Eto linka ka važnosti organizovanja zajednice na mikro nivou da bi se stvari na makro nivou promenile.
Drugi link je ka tekućoj pometnji oko propozicije 8 da je brak samo između žene i muškarca. (“Egalité my ass !!!” tekst na ovom blogu). Američki gay aktivizam je ponovo stavljen na probu. Da li će zemlja u kojoj su se desile pionirske promene u pogledu prava seksualnih manjina i dalje gledati kako je Španija naprednija?
Ipak, prošlo je vreme masovnih protesta i nereda. Protest protiv Prop 8 u Njujorku je bio čudno miran i anemičan, kao da ljude više ne zanimaju njihova prava. Nisu ljudi ravnodušni, nego samo osećaju neumitnu izvesnost. Točak je odavno pokrenut i više ništa ne može da ga zaustavi. Posebno ne odlazeća konzervativna garnitura potpomognuta Mormonima sa Marsa i raznim fundamentalističkim “family values” halfwits.
Da bi današnja generacija poluskrštenih ruku gledala kako se točak skoro sam kotrlja bili su potrebni ljudi koji su taj točak pokrenuli. A jedan od brojnih motora je bio i Harvey Milk. I bilo bi lepo da se to ne zaboravi bez obzira na prosečan film.
(Uzimajući ova dva parametra u obzir filmu “Milk” predviđam prilično dobru prođu 22. februara 2009.)
Odličnu ilustraciju pokrenutog točka možete videti u 7minutnom razgovoru John Stewarta (započeo sam sa njim, pa da sa istim i završim) i Mike Huckabee-a, republikanskog guvernera Arkanzasa koji je izdao knjigu “Do the right thing”.
Video pogledajte obavezno kao školski primer kako konzervativističa retorika (više talking points) drži vodu koliko i probušen kondom. Što bi rekao Stewart na sagovornikovo insistiranje na čvrstini definicije reči “brak”: Semantics is cold comfort when it comes to humanity.
Postavio: Aleksandar Maćašev
December 17th, 2008 pod Blogovi.
Tags: aktivizam, film, gay, gay brak
Komentari
Komentar od nasdvoje
Vreme 18.12.2008 u 7:30
U vezi s domaćim filmovima, imaš i Nebojšu Bakočevića u Dogodilo se na današnji dan, kao i Branislava Lečića u Na lepom plavom Dunavu. A, u domaćem pozorištu ima dosta glumaca koji su igrali i naveliko igraju homoseksualce, tako da nije samo Todorović koji je, btw to samo rekao, al nikad nije uradio pa ne znam kakve veze ima što je uopšte to izjavio kad nije uradio.
Što se Kapotija tiče, mnogo ga je bolje odigrao Tobi Džons u filmu Infamous koji je valjda izašao iste godine kada i ovaj Kapoti sa Hofmanom. Al, ovo što kažeš da je jedno od pravila da strejt glumci igraju homoseksualce, to nije ništa čudno, tj. nije znak nekakvog licemerja i potiskivanja. Što bi glumac morao da bude homoseksualac da bi igrao homoseksualce? Inače, u priči o Kapotiju, to što je on bio homoseksualac samo je jedna od stvari koje ga odlikuju, i ni po čemu najbitnija, ali se danas izdvaja prema potrebama društva koje bi da se hvali svojim liberalnim pogledima. Kapoti nije bio nikakav borac za prava gejeva, osim toga, bio je odlično prihvaćen u društvu. Zapravo, njega su odbacili nkon što je napisao Uslišene molitve gde je otkrio gomilu stvari baš iz tog tobož umetničkog, liberalnog i avangardnog sveta koji ga je prihvatao. Što samo govori o licemerju u prihvatanju neke kontroverzne ličnosti od strane društva. Što je najsmešnije, Kapoti je bio prihvaćen dok se držao uloge čudaka, homoseksualca feminiziranih gestova itd. Čim je sam počeo da se bavi tim svetom koji ga je prihvatio, odbacili su ga. To više nije bilo kemp, fensi, prihvatljivo. Samo je bilo istina.
Komentar od Dimitrije Vojnov
Vreme 18.12.2008 u 2:58
Gay leaders furious with Obama
Buzz Up Send
Email IM Share
Digg Facebook Newsvine del.icio.us Reddit StumbleUpon Technorati Yahoo! Bookmarks Print Ben Smith, Nia-Malika Henderson Ben Smith, Nia-malika Henderson – Wed Dec 17, 5:59 pm ET
Featured Topics: Barack Obama Presidential Transition Play Video Barack Obama Video: George on Obama’s Cabinet ABC News Play Video Barack Obama Video: Blagojevich: Can’t wait to tell my side AP Play Video Barack Obama Video: President Bush to hold transition mtg. AP Barack Obama’s choice of a prominent evangelical minister to deliver the invocation at his inauguration is a conciliatory gesture toward social conservatives who opposed him in November, but it is drawing fierce challenges from a gay rights movement that – in the wake of a gay marriage ban in California – is looking for a fight.
Rick Warren, the senior pastor of Saddleback Church in southern California, opposes abortion rights but has taken more liberal stances on the government role in fighting poverty, and backed away from other evangelicals’ staunch support for economic conservatism. But it’s his support for the California constitutional amendment to ban same-sex marriage that drew the most heated criticism from Democrats Wednesday.
“Your invitation to Reverend Rick Warren to deliver the invocation at your inauguration is a genuine blow to LGBT Americans,” the president of Human Rights Campaign, Joe Solomonese, wrote Obama Wednesday. “[W]e feel a deep level of disrespect when one of architects and promoters of an anti-gay agenda is given the prominence and the pulpit of your historic nomination.”
The rapid, angry reaction from a range of gay activists comes as the gay rights movement looks for an opportunity to flex its political muscle. Last summer gay groups complained, but were rebuffed by Obama, when an “ex-gay” singer led Obama’s rallies in South Carolina. And many were shocked last month when voters approved the California ban.
“There is a lot of energy and there’s a lot of anger and I think people are wanting to direct it somewhere,” Solomonese told Politico.
The selection of Warren to preside at the inauguration is not a surprise move, but it is a mirror image of President Bill Clinton’s early struggles with issues of gay rights. Obama has worked, and at times succeeded, to bridge the gap between Democrats and evangelical Christians, who form a solid section of the Republican base.
Obama opposes same-sex marriage, but also opposed the California constitutional amendment Warren backed. In selecting Warren, he is choosing to reach out to conservatives on a hot-button social issue, at the cost of antagonizing gay voters who overwhelmingly supported him.
Clinton, by contrast, drew early praise from gay rights activists by pressing to allow openly gay soldiers to serve, only to retreat into the “don’t ask, don’t tell” compromise that pleased few.
The reaction Wednesday in gay rights circles was universally negative.
“It’s a huge mistake,” said California gay rights activist Rick Jacobs, who chairs the state’s Courage Campaign. “He’s really the wrong person to lead the president into office.
“Can you imagine if he had a man of God doing the invocation who had deliberately said that Jews are not going to be saved and therefore should be excluded from what’s going on in America? People would be up in arms,” he said.
The editor of the Washington Blade, Kevin Naff, called the choice “Obama’s first big mistake.”
“His presence on the inauguration stand is a slap in the faces of the millions of GLBT voters who so enthusiastically supported him,” Naff wrote, referring to gay, lesbian, bisexual and transgendered people. “This tone-deafness to our concerns must not be tolerated. We have just endured eight years of endless assaults on our dignity and equality from a president beholden to bigoted conservative Christians. The election was supposed to have ended that era. It appears otherwise.”
Other liberal groups chimed in.
“Rick Warren gets plenty of attention through his books and media appearances. He doesn’t need or deserve this position of honor,” said the president of People for the American Way, Kathryn Kolbert, who described Warren as “someone who has in recent weeks actively promoted legalized discrimination and denigrated the lives and relationships of millions of Americans.”
Warren’s spokeswoman did not respond to a message seeking comment, but he has tried to blend personal tolerance with doctrinal disapproval of homosexuality.
“I have many gay friends, I’ve eaten dinner in gay homes. No church has probably done more for people with AIDS than Saddleback Church,” he said in a recent interview with BeliefNet.
In the same interview, he compared the “redefiniton of a marrige” to include gay marriage to legitimizing incest, child abuse, and polygamy.
Obama’s move may deepen some apparent distance between him among gays and lesbians, one of the very few core Democratic groups among whom his performance was worse than John Kerry’s in 2004. Exit polls suggested that John McCain won 27% of the gay vote in November, up four points from Bush’s 2004 tally – even as almost all other voters slid toward Obama.
But despite the symbolism of picking Warren, Obama is likely to shift several substantive policy areas in directions that will please gay voters and their political leaders, including a pledge to end “don’t ask, don’t tell” in military service.
And some gay activists were holding out hope that they would either persuade Obama to dump Warren or Warren to change his mind.
“Rick Warren did a real disservice to gay families in California and across the country by casually supporting our continued exclusion from marriage,” said the founder of the pro-same sex marriage Freedom to Marry, Evan Wolfson. “I hope in the spirit of the new era that’s dawning, he will open his heart and speak to all Americans about inclusion and our country’s commitment to equality.”
Komentar od Dimitrije Vojnov
Vreme 18.12.2008 u 3:00
Inače, ja mislim da je Holivud propao kad su strejt glumci počeli da igraju gej likove. Mnogo je bilo bolje kad su gej glumci igrali mačo likove. Setimo se Rendolfa Skota u vesternima, o Roku Hadsonu i Keri Grantu da i ne govorimo…
Uostalom, kako kažu GLUPAN I TUPAN, žene su ionako za slabiće, pravi muškarac želi da bude u vezi sa nekim ko mu je ravan a ne sa slabijim polom… 
Komentar od Aleksandar Maćašev
Vreme 18.12.2008 u 3:54
nasdvoje>>>
ok, eto i Bakočević i Lečić. Drugog nisam gledao.
Todorović nije imao nijednu gay ulogu, ali mislim da je važno to što je rekao. Važna je poruka koju šalješ.
Pozorište ne računam pošto nema isti uticaj kao TV/film.
Infamous je malo zabavniji film od Capote-a, da ne pominjem da je Harper Lee igrala Sigourney Weaver, umesto nesretne Sandre Bullock.
“Al, ovo što kažeš da je jedno od pravila da strejt glumci igraju homoseksualce, to nije ništa čudno, tj. nije znak nekakvog licemerja i potiskivanja. Što bi glumac morao da bude homoseksualac da bi igrao homoseksualce?”
Ne kažem nigde da mora biti gay. Moja poenta (izgleda zagubljena) je da put do Oskara vodi kroz dovoljno edgy ulogu, ali koja nije previše radikalna. Igranje homoseksualca i dalje podrazumeva hrabrost i iskorak, pa kao bože moj i socijalnu osvešćenost i sve to što prosečni salonski liberal voli. Dakle, pažljivo hodanje po jajima.
Kao i u slučaju Todorovića, nije bitno šta je sam Capote radio, bitna je gay nalepnica. Znam ja vrlo dobro šta je idealan svet, ali govorimo o realnom (šta god to bilo) i u njemu biti gay (na velikom ekranu) je iskorak.
Komentar od Aleksandar Maćašev
Vreme 18.12.2008 u 4:10
Dimitrije>>>
Zlatna era klozetiranog Hollywooda. Ako uzmeš bilo koju filmsku queer studiju ispašće da je 90% Hollywooda bilo gay (ili bar probalo): M. Clift, Brando, James Dean, Dirk Bogard…
Ima tu jedan trik koji sam primetio u prosečnom američkom dizajnu, a zove se excess: mora biti predizajnirano, da bi se videlo da je uopšte dizajnirano, tj. da je tu neko nešto radio. Tako se drag queens trude (i neretko uspevaju) da budu više žene od samih žena.
Gay glumci su se trudili da budu više macho od John Wayne-a… iz potpuno drugih razloga, ali princip je isti.
Uz poplavu “queer” ponovnog iščitavanja istorije “prava” macho slika je nestala. Ne znam da li je dobar primer, ali recimo 300. Bez obzira na iskazanu homofobiju taj film je i dalje omiljen medju gay populacijom. Ko će da odoli tolikim polugolim frajerima. Ne znam da li su autori imali na umu ironiju i excess princip (pa se njime igrali), ali u 00’s macho=gay.
Sećam se teksta Branka Dimitrijevića o sjebanom muškarcu u post-feminističko doba (na primeru Morrisseya, ako se ne varam). Slična stvar bi se mogla pisati o krizi straight imidža u post-queer doba.
Napišite komentar
Potrebno je da se ulogujete da ostavite komentar!
Vreme 17.12.2008 u 9:47
odlican tekst! really.
inace, postoji i bend harvey milk
dok nisam cuo njih, nisam ni znao ko je bio “pravi” harvey.